Spółka z o.o. – struktura organizacyjno-prawna utworzona w każdym prawnie dopuszczalnym celu przez jedną albo więcej osób, przy czym wspólnicy nie ponoszą indywidualnej odpowiedzialności za zobowiązania tej struktury. Kapitał zakładowy spółki dzieli się na udziały o równej albo nierównej wartości nominalnej (art. 151 KSH).

Siedziba spółki – Art. 41. KC Jeżeli ustawa lub oparty na niej statut nie stanowi inaczej, siedzibą osoby prawnej jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający.

Zarząd Spółki – Art. 368 KSH - Zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Zarząd składa się z jednego albo większej liczby członków. Do zarządu mogą być powołane osoby spośród akcjonariuszy lub spoza ich grona. Członków zarządu powołuje i odwołuje rada nadzorcza, chyba że statut spółki stanowi inaczej.

Organ Spółki – termin prawny oznaczający wyodrębniony w celu wykonywania określonych zadań podmiot - osobę lub grupę osób, którego kompetencje określają normy prawne.

Krajowy Rejestr Sądowy – utworzony na mocy Ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym. Rejestr prowadzony w systemie informatycznym przez sądy rejonowe (sądy gospodarcze), obejmujące swoją właściwością obszar województwa lub jego część, zwane dalej „sądami rejestrowymi”.

Rejestr składa się z:

rejestru przedsiębiorców;
rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej;
rejestru dłużników niewypłacalnych.

Główny Urząd Statystyczny – centralny organ administracji państwowej podległy Prezesowi Rady Ministrów zajmujący się zbieraniem i udostępnianiem informacji statystycznych na temat większości dziedzin życia publicznego i niektórych stron życia prywatnego. Do przekazywania danych obligują odpowiednie przepisy prawa (Ustawa o Statystyce Publicznej oraz ogłaszany corocznie Program Badań Statystycznych).

Monitor Sądowy i Gospodarczy – ogólnopolski dziennik urzędowy, w którym publikowane są obwieszczenia i ogłoszenia wymagane przez Kodeks spółek handlowych, Kodeks postępowania cywilnego, ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym, ustawę o rachunkowości i inne ustawy.

Prokurent – osoba fizyczna posiadająca pełnomocnictwo udzielone przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców, które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa.

Polska Klasyfikacja Działalności – umownie przyjęty, hierarchicznie usystematyzowany podział zbioru rodzajów działalności społeczno-gospodarczej, jakie realizują jednostki (podmioty gospodarcze), wprowadzony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 października 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (Dz. U. Nr 128, poz. 829, z późniejszymi zmianami).

Brak.

WIBOR (Warsaw Interbank Offered Rate) – stopa procentowa na polskim rynku międzybankowym, po jakiej banki udzielają kredytów innym bankom.

Prowizja – wynagrodzenie za usługi i czynności bankowe, ustalone procentowo w stosunku do wartości usług wykonywanych przez bank na rzecz klienta.

Rachunek bankowy – zapis stanu należności między dwoma podmiotami, z których jeden jest bankiem. Zamiennie używa się nazwy konto.

Kredyt bankowy – przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z od odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Sprawozdanie finansowe – wyniki finansowe przedsiębiorstwa przedstawione zgodnie z zasadami rachunkowości. Sporządza się je na koniec roku obrachunkowego (dzień bilansowy) lub inny dzień zamknięcia ksiąg wynikający z przepisów prawa podatkowego. Sprawozdania finansowe sporządza się w języku polskim oraz w walucie polskiej.

Na kompletne sprawozdanie finansowe składają się następujące części składowe:

wprowadzenie do sprawozdania finansowego,
rachunek zysków i strat (rachunek wyników),
bilans,
zestawienie zmian w kapitale (funduszu) własnym,
sprawozdanie z przepływów pieniężnych (rachunek przepływów pieniężnych),
dodatkowe informacje i objaśnienia.

KSH – Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych.

KC – Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny.

Indeksy GPW

Indeks giełdowy spełnia kilka różnych funkcji.

Najważniejsze z nich to:

syntetyczna informacja o sytuacji na rynku lub wybranych jego segmentach;
trendy zmian indeksów opisują zmiany oczekiwań rynkowych inwestorów, można mówić, że mierzą oczekiwaną zmianę koniunktury;
instrument bazowy dla instrumentów pochodnych (opcji, kontraktów futures, kontraktów forward);
punkt odniesienia dla oceny efektywności inwestowania;
specjalistyczne narzędzie służące inwestorom do budowy własnych wskaźników giełdowych;
substytut portfela rynkowego, co ma znaczenie w teorii portfelowej i modelach rynku kapitałowego.

Giełda publikuje 26 indeksów. Wartości WIG30, WIG20, WIG20short, WIG20lev, mWIG40, sWIG80, WIG-Plus, WIGdiv, RESPECT, WIG-CEE i WIG są publikowane w trakcie trwania notowań ciągłych, pozostałe indeksy trzykrotnie w trakcie sesji giełdowej (po pierwszym i drugim fixingu oraz na zamknięcie sesji) – są to WIG30TR, WIG20TR, WIG-Poland, WIG-Ukraine oraz subindeksy sektorowe: WIG-banki, WIG-budownictwo, WIG-chemia, WIG-deweloperzy, WIG-energia, WIG-informatyka, WIG-media, WIG-paliwa, WIG-spożywczy, WIG-surowce, WIG-telekomunikacja.

Indeksy WIG20 i mWIG40 są instrumentami bazowymi dla kontraktów terminowych, a indeks WIG20 również dla opcji oraz funduszy ETF notowanych na Giełdzie Warszawskiej.

Indeks WIG to pierwszy indeks giełdowy obliczany od 16 kwietnia 1991 roku. Pierwsza wartość indeksu WIG wynosiła 1000 pkt. Obecnie WIG obejmuje wszystkie spółki notowane na Głównym Rynku GPW, które spełnią bazowe kryteria uczestnictwa w indeksach. W indeksie WIG obowiązuje zasada dywersyfikacji, mająca na celu ograniczenie udziału pojedynczej spółki i sektora giełdowego. Jest to indeks dochodowy i przy jego obliczaniu uwzględnia się zarówno ceny zawartych w nim akcji, jak i dochody z dywidend i praw poboru.

Indeks WIG30 jest obliczany od 23 września 2013 roku, na podstawie wartości portfela akcji 30 największych i najbardziej płynnych spółek z Głównego Rynku GPW. WIG30 jest indeksem typu cenowego, co oznacza że przy jego obliczaniu bierze się pod uwagę jedynie ceny zawartych w nim transakcji, a nie uwzględnia się dochodów z tytułu dywidend. W indeksie WIG30 nie może uczestniczyć więcej niż 7 spółek z jednego sektora giełdowego, zaś udział jednej spółki w indeksie jest ograniczany do 10%.

Szerzej o indeksach GPW:

Indeksy giełd zagranicznych

USA

Dwa nowojorskie rynki NYSE oraz NASDAQ.

Niektóre mierniki liczone są dla obu rynków.

Koniunkturę na nowojorskim rynku odzwierciedlają trzy główne indeksy – Dow Jones Industrial Average (DJIA), Nasdaq Composite oraz S&P500.

Dow Jones Industrial Average (DJIA) jest najstarszym działającym indeksem akcji w Stanach Zjednoczonych i obecnie składa się z 30 największych amerykańskich przedsiębiorstw. W skład DJIA wchodzą m.in.: American Express, Boeing, Coca-Cola, Intel, IBM, McDonald's. 90% spółek, wchodzących w skład DJIA, jest notowanych na NYSE Euronext, pozostałe na NASDAQ (Cisco Systems, Intel, Microsoft, Boeing; Verizon Communications notowane są na NYSE Euronext oraz na NASDAQ). Najdłużej obecne w indeksie są: od 1907 roku General Electric, od 1928 roku Exxon Mobile, od 1923 roku Procter&Gamble.

NYSE Composite Index. W jego skład wchodzą wszystkie spółki notowane na NYSE, dzięki czemu reprezentuje on aż 78% całkowitej kapitalizacji rynkowej spółek notowanych w Stanach Zjednoczonych.

NYSE U. S. 100 Index. Grupuje sto największych amerykańskich korporacji notowanych na NYSE.

NYSE International 100 Index. W jego skład wchodzą papiery wartościowe 100 największych korporacji spoza Ameryki (aktualnie z 18 innych krajów).

NYSE Word Leaders Index. Indeks będący połączeniem NYSE U. S. 100 Index i NYSE International 100 Index.

NYSE TMT Index. Grupuje 100 największych spółek z branży nowoczesnych technologii.

Index S&P 500 natomiast odzwierciedla notowania 500 największych pod względem kapitalizacji firm na NYSE i NASDAQ. Ponad 80% spośród tych spółek notowanych jest na NYSE, pozostałe na NASDAQ. Indeks ten jest najbardziej znanym wskaźnikiem zarządzanym przez agencję ratingową Standard & Poor's.

Japonia

	TOPIX (Tokyo Stock Price Index)	Nikkei 225
Prowadzący	Tokyo Stock Exchange, Inc. (TSE)	Nihon-Keizai-Shimbun (newspaper publisher)
Uczestnicy indeksu	Wszystkie spółki sekcji pierwszej TSE	225 spółek notowanych w sekcji pierwszej TSE
Liczba uczestników	Około 1 700	225
Jednostka	punkt	Yen

Wielka Brytania

FTSE 100 (ang. Financial Times Stock Exchange, potocznie footsie) – indeks akcji spółek giełdowych notowanych na Giełdzie Papierów Wartościowych w Londynie (London Stock Exchange). Obejmuje on 100 największych spółek spełniających wiele wymagań dotyczących płynności, kapitalizacji itp.

Spółki wchodzące w skład indeksu stanowią około 80% kapitalizacji giełdy LSE.

Niemcy

Indeks DAX

Indeks DAX jest indeksem dochodowym akcji 30 niemieckich „blue chipów” (największych spółek), notowanych na giełdzie we Frankfurcie. Na 31 grudnia 1987 roku DAX miał wartość bazową 1000 punktów.

Francja

CAC 40 (fr. Cotation Assistée en Continu – notowania ciągłe) – francuski indeks akcji, skupiający 40 najsilniejszych spółek spośród 100 o najwyższej kapitalizacji na Giełdzie Paryskiej (Bourse de Paris).

CAC 40 wystartował 31 grudnia 1987 roku z poziomu 1000 punktów.

Chiny

Jako pierwszy indeks akcji zainicjowanej przez dwóch giełdach razem, CSI 300 ma na celu odzwierciedlenie wahań cen i wydajności Chinach udział market. CSI 300 jest przeznaczony do stosowania jako wzorzec oraz jako podstawa innowacji instrumentów pochodnych i indeksowania. Po założeniu CSI, zarządzanie, prawa i interesy CSI 300 zostały przeniesione do CSI.

CSI 300 Total Return Index (CSI 300 TRI) odzwierciedla zyski ze względu na zmiany cen i dochodów z dywidend, a wskaźnik cen CSI 300 odzwierciedla jedynie ruchy cen akcji bazowych.

Szanghaj

SSE 50. Indeks ujmuje 50 największych spółek notowanych na giełdzie w Szanghaju o dobrej płynności i reprezentatywności.

SSE Composite Index ujmuje akcje wszystkich spółek (akcje sekcji A i akcje sekcji B) notowanych na rynku w Szanghaju. Dzień bazowy dla SSE Composite Index to 19 grudnia 1990 roku. Wówczas rynkowa wartość łączna wszystkich akcji została przetransponowana do skali punkowej. Wartość bazowa wyniosła 100. Indeks został uruchomiony 15 lipca 1991 roku.

Shenzhen

SZSE COMPONENT INDEX. Indeks ujmuje 40 największych spółek notowanych na giełdzie w Shenzhen o dobrej płynności i reprezentatywności.

SZSE COMPOSITE INDEX. Indeks ujmuje akcje wszystkich spółek (akcje sekcji A i akcje sekcji B) notowanych na rynku w Shenzhen (1620).

Hongkong

Hang Seng Index to indeks akcji spółek notowanych na Giełdzie Papierów Wartościowych w Hongkongu (Hong Kong Stock Exchange). Reprezentuje on zmianę kursów akcji 33 największych pod względem kapitalizacji przedsiębiorstw. Spółki wchodzące w skład indeksu stanowią około 70% kapitalizacji giełdy.

Singapur

Straits Times Index – jest najważniejszym indeksem akcji notowanych na giełdzie w Singapurze, opartym na kursach 50 największych spółek.

Singapore Exchange (w skrócie SGX) – giełda papierów wartościowych w Singapurze. Powstała 1 grudnia 1999 w wyniku połączenia Stock Exchange of Singapore i Singapore International Monetary Exchange.

Rosja

RTS (RTS Index) – indeks giełdowy 50 największych spółek notowanych na Giełdzie Papierów Wartościowych w Moskwie (RTS Stock Exchange).

Rynek kontraktów terminowych

Rok 1998 przyniósł przełom na polskim rynku instrumentów pochodnych. Wówczas został stworzony ośrodek obrotu tymi instrumentami na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie i rozpoczęto notowania kontraktów terminowych – najpierw na indeks WIG20, a następnie kursy walut USD/PLN.

Finansowe instrumenty pochodne są w Polsce przedmiotem obrotu zarówno na rynku giełdowym, jak i pozagiełdowym (OTC). Podobnie jak na większości rynków światowych, również w naszym kraju zdecydowanie lepiej rozwinięty jest handel pozagiełdowy. Pomimo że rynek giełdowy oferuje większą transparentność i ogranicza ryzyko, instrumenty rynku OTC są bardziej dopasowane do potrzeb nabywców. W przeciwieństwie do instrumentów pochodnych notowanych na giełdach, w przypadku obrotu OTC warunki transakcji nie są standaryzowane i umożliwiają lepsze dopasowanie podmiotów transakcji –- przede wszystkim inwestorów instytucjonalnych, takich jak banki czy towarzystwa inwestycyjne. Ponadto w transakcje spekulacyjne na rynku OTC angażują się podmioty zagraniczne, nadal mało aktywne na rynku giełdowym.

Kontrakt terminowy to umowa między dwoma stronami o wykonanie transakcji kupna, w której kupujący zobowiązuje się do zakupu, a sprzedający do sprzedaży określonej liczby danego dobra, po określonej cenie, w określonym czasie w przyszłości.

Kontrakty terminowe wykorzystywane są przede wszystkim do zabezpieczania ryzyka wynikającego z faktu posiadania instrumentu bazowego, na który kontrakt został wystawiony. Kontraktami terminowymi możemy zabezpieczyć na przykład posiadany portfel akcji przed utratą wartości lub w przypadku kontraktów na kursy walut, by chronić wynik finansowy przedsiębiorstwa, gdy jest on obarczony ryzykiem walutowym. Pozwala on też na zawarcie w danym momencie umowy, dzięki której będziemy mogli sprzedać lub kupić (zależnie od rodzaju kontraktu) dany instrument bazowy w przyszłości, po określonej z góry cenie.

Jeżeli wzrost ceny danego instrumentu bazowego jest dla niego korzystny, a spadek niekorzystny, posiada on tzw. „pozycję długą na instrumencie bazowym”.

Jeśli jest odwrotnie – spadek ceny danego instrumentu bazowego jest dla niego korzystny, a wzrost niekorzystny – posiada pozycję nazywaną „pozycją krótką na instrumencie bazowym”.

Zabezpieczenie przed ryzykiem niepożądanej zmiany ceny instrumentu bazowego polega na zajęciu na kontrakcie na instrument bazowy pozycji przeciwnej do pozycji zajmowanej na instrumencie bazowym. Pozwala to na zniwelowanie negatywnego wpływu zmiany ceny instrumentu bazowego, z drugiej jednak strony likwiduje ewentualne zyski z korzystnej zmiany jego ceny.

Kontrakty z dostawą lub bez dostawy instrumentu bazowego

Z dostawą instrumentu bazowego

W przypadku tych kontraktów w momencie rozliczenia kontraktu terminowego dochodzi do rzeczywistego dostarczenia instrumentu bazowego przez jedną ze stron transakcji oraz rozliczenia pieniężnego całej kwoty transakcji.

Bez dostawy instrumentu bazowego

W przypadku niektórych kontraktów nie dochodzi do dostawy instrumentu bazowego, a jedynie do rozliczenia pieniężnego pomiędzy stronami, wynikłego z różnicy w cenie instrumentu bazowego, ustalonej w kontrakcie, a cenie spot na dzień rozliczenia kontraktu.

Podstawowe rodzaje kontraktów terminowych

W praktyce na rynku finansowym występują najczęściej dwa rodzaje kontraktów terminowych:

Kontrakt terminowy Forward

Jest to kontrakt zawierany na rynku pozagiełdowym. Jedną ze stron w kontrakcie forward jest na ogół bank. Strony kontraktu uzgadniają warunki kontraktu, czyli ilość instrumentu bazowego, termin realizacji kontraktu oraz cenę. Zazwyczaj bank kwotuje swoją cenę, jaką oferuje na dany typ kontraktu. Może ona ewentualnie podlegać negocjacji.

Strony uczestniczące w transakcji mogą rozliczyć się za pomocą gotówki bez faktycznej dostawy instrumentu bazowego. W przypadku kontraktów forward z reguły dochodzi do rozliczenia kontraktu z dostawą instrumentu bazowego. Kontrakty forward nie podlegają standaryzacji. Oznacza to, że warunki transakcji są ustalane przez strony uczestniczące w transakcji.

W przypadku kontraktów forward dominują kontrakty na waluty oraz stopy procentowe (W Polsce na WIBOR).

Kontrakt terminowy Futures

Kontrakty futures są przedmiotem obrotu giełdowego i, w odróżnieniu od kontraktów forward, podlegają standaryzacji. Oznacza to, że parametry kontraktów (dzień wygaśnięcia, ilość jednostek instrumentu bazowego zawarta w jednym kontakcie) są z góry ustalone i ujednolicone dla wszystkich kontraktów tego samego typu.

Rodzaje instrumentów bazowych

Najpowszechniej spotyka się kontrakty terminowe na:

Instrumenty finansowe i kapitałowe:
akcje,
indeksy giełdowe,
obligacje,
waluty,
stopy procentowe.

Towary:

rudy (ropę, węgiel, miedź, złoto, srebro, aluminium, itp.),
produkty rolne (zboża, owoce, warzywa, bydło, mięso itp.).

Rynek NewConnect

NewConnect to rynek akcji mający formę alternatywnego systemu obrotu (ASO), prowadzonego przez Giełdę Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. Został stworzony w 2007 r. z myślą o małych i średnich przedsiębiorstwach, które ze względu na: swoją wielkość, zbyt małą wiarygodność kredytową czy krótką historię działalności nie są w stanie efektywnie pozyskiwać kapitału na finansowanie swoich przedsięwzięć. Ponadto rynek ten stanowi nową propozycję GPW dla inwestorów akceptujących podwyższone ryzyko w zamian za ponadprzeciętny zwrot z inwestycji.

NewConnect posiada status rynku zorganizowanego, mimo to prowadzony jest w formie alternatywnego systemu obrotu przez GPW. Kierowany jest on do dynamicznych firm z różnych branż, które dzięki dodatkowemu kapitałowi mają możliwość wykorzystania własnego potencjału w zakresie ich innowacyjności, a następnie dołączenia do grupy dużych i wartościowych spółek w Polsce.

Notowania ciągłe – obligacje GPW i Catalyst

Catalyst to pierwszy zorganizowany rynek dłużnych instrumentów finansowych w Polsce. Rynki, objęte wspólną nazwą Catalyst, są dostosowane do emisji o różnych wielkościach i różnej charakterystyce. W strukturze Catalyst funkcjonują dwa rynki detaliczne prowadzone przez Giełdę oraz dwa rynki przeznaczone dla klientów hurtowych, prowadzone przez BondSpot. Na platformach transakcyjnych Giełdy oraz BondSpot są prowadzone notowania obligacji korporacyjnych, obligacji komunalnych oraz listów zastawnych.

Wartość nominalna obligacji objętych wnioskiem o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym (detalicznym) prowadzonym przez Giełdę powinna wynosić lub stanowić równowartość co najmniej 4 000 000 złotych.

Na obu rynkach hurtowych prowadzonych przez BondSpot próg dopuszczenia emisji wynosi 5 000 000 złotych.

Najważniejsze dla zrozumienia rynku obligacji jest poznanie przedmiotu obrotu jakim jest obligacja i inne papiery dłużne.

Obligacja jest instrumentem zaciągania i rozliczania długo o charakterze długoterminowym. Obligacja, nie ma charakteru udziałowego. Obligacje mogą być przedmiotem obrotu publicznego. Podstawą prawną emisji obligacji jest uchwała podjęta przez organy spółki lub innej jednostki do tego uprawnionej (obligacja jest formą zobowiązania, zatem o kwalifikacji uprawnień decyduje statutowe uprawnienie organów do wartości zaciąganych zobowiązań). Elementem uchwały o emisji obligacji są również określone warunki emisji. Warunki emisji stanowią ważny element kształtujący obligację w formie dokumentu. W przypadku emisji obligacji niemającej formy dokumentu, prawa i obowiązki obligacji są określone w warunkach emisji. Ewidencję obligacji niemającej formy dokumentu prowadzi upoważniony ustawowo podmiot (w tym w szczególności Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych). Emitentem obligacji może być Skarb Państwa, gmina, bank, a także podmiot prowadzący działalność gospodarczą.

Waluty NBP

W Polsce pełne upłynnienie polskiego złotego datujemy od 12 kwietnia 2000 roku.

Wartość zewnętrzna jednostki polskiej waluty ustalana jest odtąd jako wypadkowa sił rynkowych, aczkolwiek Narodowy Bank Polski zachował prawo do interwencji na rynku dewizowym, gdy uzna, że wymagają tego względy polityki pieniężnej.

http://www.nbportal.pl/pl/commonPages/EconomicsEntryDetails?entryId=82&pageId=22899
http://www.nbportal.pl/pl/commonPages/EconomicsEntryDetails?entryId=182&pageId=22899
http://www.nbportal.pl/pl/commonPages/EconomicsEntryDetails?entryId=81&pageId=22899

Kursy http://www.nbp.pl/kursy/kursya.html

Wartości netto jednostek funduszy inwestycyjnych

Fundusze inwestycyjne to jeden ze sposobów lokowania pieniędzy (inwestowania), uzupełniający metody tradycyjne. Fundusze inwestycyjne są tworzone i zarządzane przez Towarzystwa Funduszy Inwestycyjnych. Fundusze gromadzą środki wielu oszczędzających i inwestują je w papiery wartościowe, takie jak akcje, obligacje czy bony skarbowe, a także inne instrumenty finansowe. Połączony kapitał wielu inwestorów daje funduszom więcej możliwości korzystnego inwestowania niż ma pojedyncza osoba. Co więcej, dzięki funduszom inwestycyjnym ten, kto chce zainwestować pieniądze nie musi wcale dysponować fachową wiedzą na temat rynku finansowego i jego funkcjonowania.

Na czym zarabia Towarzystwo Funduszu Inwestycyjnego? TFI nakłada na członków funduszu opłaty za zarządzanie (obracanie) ich kapitałem. Opłaty naliczane są najczęściej jako opłata roczna za zarządzanie aktywami wyrażona procentowo. W praktyce oznacza to, że pobierana jest roczna opłata liczona jako iloczyn stopy procentowej i wartości aktywów. Zatem im większym kapitałem zarządza TFI, tym więcej zarabia.

Wybór funduszu zależy od indywidualnych preferencji inwestora. Dzięki ich zróżnicowaniu, inwestorzy mogą wybrać te, które najlepiej spełnią (oczywiście jeżeli spełniają) ich oczekiwania zarówno co do zwrotu, jak i ryzyka.

http://www.money.pl/fundusze/notowania/

http://www.bankier.pl/inwestowanie/notowania/fundusze/

Wartości jednostek funduszy emerytalnych

Typ funduszu inwestycyjnego – o ustalonej ustawowo strukturze inwestycji.

http://www.bankier.pl/inwestowanie/notowania/emerytalne/

Odsetki od zaległości podatkowych

http://www.infor.pl/wskazniki/

http://www.infor.pl/wskazniki/odsetki/odsetki-od-zaleglosci-podatkowych/2066,Odsetki-za-zwloke-od-zaleglosci-podatkowych.html

Import stawek podatkowych

http://www.infor.pl/wskazniki/podatki/podatek-dochodowy-od-osob-prawnych/2124,Stawka-CIT-.html

http://www.infor.pl/wskazniki/podatki/podatek-dochodowy-od-osob-fizycznych/1747,Skala-podatkowa-podatku-dochodowego-od-osob-fizycznych-w-2013-i-2014-r.html

Wynagrodzenie minimalne i przeciętne

Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 września 2013 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2014 r. i na podstawie art. 2 ust. 5 Ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę została określona wysokość płacy minimalnej na przyszły rok.

Rozporządzenie w przedmiocie minimalnego wynagrodzenia za pracę wejdzie w życie 1 stycznia 2014 r. Od tego dnia minimalne wynagrodzenie za pracę będzie wynosiło 1680 zł (80 zł więcej niż w 2013 r.). Dla osób, które po raz pierwszy podejmują pracę minimalne wynagrodzenie zawsze jest niższe. W 2014 r. minimalne wynagrodzenie w pierwszym roku pracy będzie wynosiło 1344 zł (64 zł więcej niż w 2013 r.).

Wzrost minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2014 r. spowoduje przede wszystkim wzrost należności przysługujących pracownikom oraz wzrost składek na ubezpieczenie społeczne niektórych grup ubezpieczonych. Pracownicy otrzymają o 80 zł wyższe wynagrodzenie (1680 zł), pracodawcy zapłacą więcej o 14,55 zł na ZUS (305,59 zł), a na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych należy przeznaczyć więcej o 2,04 zł (42,84 zł).

Wraz ze wzrostem płacy minimalnej nastąpi wzrost przysługującego pracownikowi:

dodatku za pracę w porze nocnej,
odprawy z tytułu zwolnień grupowych,
wynagrodzenia za czas gotowości do pracy i przestój,
odszkodowania za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu, mobbingu lub dyskryminację,
wynagrodzenia gwarancyjnego za niewykonywanie pracy z powodu rozkładu czasu pracy,
minimalnej podstawy wymiaru zasiłku chorobowego,
świadczenia pieniężnego dla praktykanta,
kwoty wolnej od potrąceń.

http://www.zus.pl/default.asp?p=1&id=1

Notariusz – słownik pojęć

Nieruchomości – słownik pojęć

Bank – słownik pojęć

Biuro KRS – słownik pojęć

Notowania – słownik pojęć